خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شمع سر خاک شهدا لاله داغ استصد پیرهن این سوخته دل به ز چراغ است
۲
در دامن صحرای دل سوخته منتا چشم کند کار، سیه خانه داغ است
۳
هر کس من دلسوخته را دید، شود داغخاکستر پروانه من پای چراغ است
۴
در دیده ما جوهریان خط یاقوتجز مشق جنون هر چه بود پای کلاغ است
صفحهٔ ۱ از ۲