خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گردون صدف گوهر یکدانه عشق استخورشید جهانتاب، نگین خانه عشق است
۲
هم کعبه اسلام و هم آتشکده کفرویران شده جلوه مستانه عشق است
۳
هر سنگ ملامت که درین دامن صحراسترزق سر شوریده دیوانه عشق است
۴
از مرتبه خاک به افلاک رسیدنموقوف به یک نعره مستانه عشق است
صفحهٔ ۱ از ۳