خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل در نظر مردم فرزانه بزرگ استطفلان چه شناسند که دیوانه بزرگ است
۲
چون اشک، فکندن ز نظر هر دو جهان راسهل است، اگر همت مردانه بزرگ است
۳
از بی ادبان کعبه گل می گذراندبا دل به ادب باش که این خانه بزرگ است
۴
با وسعت مشرب چه بود کوه غم عشق؟در حوصله تنگ تو این دانه بزرگ است
صفحهٔ ۱ از ۳