خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیراهن گل چاک ز بیداد نسیم استاز خنده بی وقت دل پسته دو نیم است
۲
کامل هنران در وطن خویش غریبنددر پشت صدف گوهر شهوار یتیم است
۳
نتوان به کرم بنده خود کرد جهان رااینجاست که هر کس که بخیل است کریم است
۴
در کوچ بود عشرت ایام بهارانشبنم اثر آبله پای نسیم است
صفحهٔ ۱ از ۳