خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن خانه برانداز که در خانه زین استمعمار تمنای من خاک نشین است
۲
از شوخی حسن است که آن سرو خرامانبر روی زمین است و نه بر روی زمین است
۳
اوراق گل از خنده بیجاست پریشانشیرازه مجموعه دل چین جبین است
۴
بسیار شود مرکز سرگشتگی خلقخالی که در آن کنج دهن گوشه نشین است
صفحهٔ ۱ از ۳