خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سبزی که مرا ساخته بیتاب همین استخضری که به آدم ندهد آب همین است
۲
شوخی که به یک جلوه مستانه جهان راداده است به سیلاب می ناب همین است
۳
سیلاب خرامی که فکنده است ز رفتاردر کوه گران رعشه سیماب همین است
۴
ماهی که نموده است ز رخسار شفق رنگخون در دل خورشید جهانتاب همین است
صفحهٔ ۱ از ۳