خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون سرو به غیر از کف افسوس برم نیستاز توشه به جز دامن خود بر کمرم نیست
۲
بال و پر من چون شرر از سوختگان استهر جا نبود سوخته ای بال و پرم نیست
۳
چون تیغ، مرا سختی ایام فسان استهر سنگ، کم از دست نوازش به سرم نیست
۴
چون سیل درین دامن صحرای غریبیغیر از کشش بحر دگر راهبرم نیست
صفحهٔ ۱ از ۳