خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زین نقطه بود گردش پرگار فلکهاهر چند که ما را ز سویدا خبری نیست
۲
این خواب پریشان گل پوشیدن چشم استبیدار دلان را ز تمنا خبری نیست
۳
در عالم باطن نرسد زاهد بی مغزکف را ز نهانخانه دریا خبری نیست
۴
در گوشه دلتنگی ما گوشه نشیناناز جبهه واکرده صحرا خبری نیست
صفحهٔ ۱ از ۳