خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ایام بهاران سبک از دیده ما رفتاز دست به هم سودنی این رنگ حنا رفت
۲
شد موسم گل طی به شکرخنده برقیبرگ طرب باغ به تاراج صبا رفت
۳
شیرازه مجموعه گلزار فرو ریختسنبل چو سر زلف پریشان به هوا رفت
۴
نرگس ز نظر دور به یک چشم زدن شدهر چند که از راه بصیرت به عصا رفت
صفحهٔ ۱ از ۳