خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در وطن جوهر سخن خوارستدر نگین نام رو به دیوارست
۲
در غریبی کند سخن شهرستگل نمایان به طرف دستارست
۳
نیست از جذب کهربا نومیدکاه هر چند زیر دیوارست
۴
بر ندارد کسی که بار از دلدیدنش بر دل جهان بارست
صفحهٔ ۱ از ۳