خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا سپهر کبود سیارستسینه آیینه دار زنگارست
۲
گوشه امن، سینه هدف استپله عافیت سر دارست
۳
سبزه در دست و پای افتاده استخار، بالانشین دیوارست
۴
خر عیسی به گل فرو رفته استدور دجال برق رفتارست
صفحهٔ ۱ از ۳