خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سبزه جوی شهد، نیشترستحقه سبز زهر، پرشکرست
۲
چشم پوشیده پرده دار دل استلب خامش نگاهبان سرست
۳
زهر چشمش میان خندیدنهمچو بادام تلخ در شکرست
۴
هر چه غیر از شراب، بار دل استهر چه جز نغمه است دردسرست
صفحهٔ ۱ از ۳