خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در دل هر که ذوق شبگیرستخنده صبح، خنده شیرست
۲
غم به بیگانگان نیاویزدسگ این بوم، آشناگیرست
۳
دل ز بیداد روشنی گیردشمع این خانه، برق شمشیرست
۴
طفل ما خون خود چرا نخورد؟دایه روزگار کم شیرست
صفحهٔ ۱ از ۳