خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به که بر خود نبندد از درباندر دولت به هر که باز شده است
۲
کرده تا روی خود به درگه حقصائب از خلق بی نیاز شده است
۳
خطش از خال حقه باز شده استخالش از خط زبان دراز شده است
۴
چون سپر روی چرخ پرچین استگره از جبهه که باز شده است؟
صفحهٔ ۱ از ۲