خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از خود گذشتگان را آیینه بی غبارستپیوسته صاف باشد بحری که بیکنارست
۲
آن را که خلق خوش هست تنها نمی گذارندکی بی حریف ماند رندی که خوش قمارست؟
۳
با ناز برنیایند اهل نیاز هرگزگل گر پیاده باشد در بلبلان سوارست
۴
دیوانه را ملامت اسباب خنده گرددبر کبک مست سختی دامان کوهسارست
صفحهٔ ۱ از ۲