خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شراب نامرادی بی خمارستبه قدر تلخی این می خوشگوارست
۲
جواب خشک ازان لبهای سیراببه کشت عاشقان ابر بهارست
۳
ازان چشم تو رنجورست دایمکه هم بیمار و هم بیماردارست
۴
ز چشم یار قانع شو به دیدنکه پرسش بر دل بیمار بارست
صفحهٔ ۱ از ۳