خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز نغمه تا خدا یک کوچه راه استبر این حرف بلندم نی گواه است
۲
به حق از تنگنای نی رسیدمخوشا ملکی که اینش شاهراه است
۳
همه سر اناالحق می سرایدندانم آب این نی از چه چاه است
۴
نوایش گوش را تنگ شکر کرددهان نی که را تا بوسه گاه است
صفحهٔ ۱ از ۳