خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به چشم من فلک یک چشمخانه استکه انسان مردمک، نور آن یگانه است
۲
نباشد چون سبکرو توسن عمر؟که هر موج نفس چون تازیانه است
۳
بود در زیر لب، جان عاشقان راکه جای رفتنی بر آستانه است
۴
گناهان را ز خردی سهل مشمارکه خرمنهای عالم دانه دانه است
صفحهٔ ۱ از ۲