خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در خودآرایی خطرها مضمرستحلقه فتراک طاوس از پرست
۲
بی سبکروحی و تمکین آدمیکشتی بی بادبان و لنگرست
۳
قرب خوبان رنج باریک آوردرشته را کاهش نصیب از گوهرست
۴
عشق می بخشد تمامی حسن راشمع بی پروانه تیر بی سرپرست
صفحهٔ ۱ از ۳