خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حلقه آه مرا سپهر نگین استگریه من روشناس روی زمین است
۲
تا تو به چشم رکاب پای نهادیعشرت روی زمین به خانه زین است
۳
رزق من از شاهراه گوش درآیدروزی من چون صدف ز در ثمین است
۴
هر چه بکاری، همان نصیب تو گردددانه خود پاک کن که خاک امین است
صفحهٔ ۱ از ۲