خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست یک گوهر سیراب به اندازه موجچون گریبان بشکافد گل خمیازه موج؟
۲
عشق در هر نفسی دام دگر طرح کندبحر را کم نشود سلسله تازه موج
۳
نگسلد سلسله ممکن و واجب از همبحر هرگز نشود ساده ز شیرازه موج
۴
از حوادث دل غافل سبک از جای رودکف بی مغز بود محمل جمازه موج
صفحهٔ ۱ از ۲