خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دور کن از دل هوس در پیرهن اخگر مپیچبگسل از طول امل، چون مار در بستر مپیچ
۲
کار خود چون کوهکن با تیشه خود کن تمامبیش ازین در انتظار تیغ چون جوهر مپیچ
۳
دل چو روشن شد به باد نیستی ده جسم راخط پاکی چون به دست افتاد در دفتر مپیچ
۴
با فلک چندان مدارا کن که دل صافی شودچون شود آیینه ات روشن، به خاکستر مپیچ
صفحهٔ ۱ از ۳