خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ماییم و خیال دهن یار و دگر هیچقانع شده با نقطه ز پرگار و دگر هیچ
۲
از هر سخن نازک و هر نکته باریکپیچیده به فکر کمر یار و دگر هیچ
۳
در عالم افسرده ز نیکان اثری نیستاز لاله و گل مانده خس وخار و دگر هیچ
۴
دلبستگیی نیست به کام دو جهانمبا من بگذارید غم یار و دگر هیچ
صفحهٔ ۱ از ۴