خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منه چو ساده دلان دل به کامرانی صبحکی طی شود به دو دم پیری و جوانی صبح
۲
زمان شادی افلاک را دوامی نیستبه قدر مد شهاب است شادمانی صبح
۳
کند ز باده گران رطل خویش را دل شبکسی که با خبرست از سبک عنانی صبح
۴
شمرده دار نفس در حریم ساده دلانکه می پرد ز نفس رنگ ارغوانی صبح
صفحهٔ ۱ از ۲