خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مستمع را کام ناگردیده از دشنام تلخمی کند گوینده را دشنام اول کام تلخ
۲
قرب نیکان را نمی باشد سرایت در بدانکز شکر شیرین نگردد چون بود بادام تلخ
۳
نیست پروا دیده عشاق را از اشک شورتلخی صهبا نمی سازد دهان جام تلخ
۴
دل به رنگ خویش برمی آورد ایام راصبح غربت بر غریبان می شود چون شام تلخ
صفحهٔ ۱ از ۵