خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقت است بگذریم چو موج از شراب تلخبیرون کشیم گوهر خود را ز آب تلخ
۲
کوثر چو سرو جا دهدش در کنار خودهر کس گذشته است درین نشأه ز آب تلخ
۳
اینجا به آب توبه ز لب زنگ می بشویدر حشر مشنو از لب رضوان جواب تلخ
۴
شکر به زهر و نوش به نشتر که داده است؟از دل مبر حلاوت ایمان به آب تلخ
صفحهٔ ۱ از ۲