خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاداز سبکدستی بنای عشق را محکم نهاد
۲
از دل پرخون شکایت می تراود بی سخنمهر نتوان بر دهان لاله از شبنم نهاد
۳
اختیاری نیست در گهواره طفل شیر رادست در مهد زمین باید به روی هم نهاد
۴
خامسوزان هوس را روی در بهبود نیستساده لوح آن کس که داغ لاله را مرهم نهاد
صفحهٔ ۱ از ۳