خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق اول ناتوانان را به منزل می بردخار و خس را زودتر دریا به ساحل می برد
۲
نیست سامان تماشا صفحه ننوشته راچهره خوبان نوخط بیشتر دل می برد
۳
بر هدف دستی ندارد تیر، بی زور کمانهمت پیران جوانان را به منزل می برد
۴
صبر اگر یک دم عنانداری کند پروانه رابیقراری شمع را بیرون ز محفل می برد
صفحهٔ ۱ از ۲