خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر جهان هر کس که از روی تأمل بگذرداز بساط خار با دامان پر گل بگذرد
۲
جنگ دارد با توکل، بر توکل اعتمادآن توکل دارد اینجا کز توکل بگذرد
۳
رنگ و بو روشن ضمیران را نگردد سنگ راهچون شود خورشید طالع شبنم از گل بگذرد
۴
می شود باد خزان شیرازه جمعیتشعمر هر کس در پریشانی چون سنبل بگذرد
صفحهٔ ۱ از ۲