خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به کی در خواب سنگین روزگارم بگذردزندگی در سنگ خارا چون شرارم بگذرد
۲
چند اوقات گرامی همچو طفل نوسواددر ورق گردانی لیل و نهارم بگذرد
۳
بس که ناز کارنشناسان ملولم ساخته استدست می مالم به هم تا وقت کارم بگذرد
۴
چون چراغ کشته گیرم زندگانی را زسرآتشین رخساره ای گر بر مزارم بگذرد
صفحهٔ ۱ از ۴