خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چاره غفلت دل آگاه نتوانست کرداین کتان را پاره از هم ماه نتوانست کرد
۲
کی شود کوته به شبگیر بلند این راه دور؟پیچ و تاب این رشته را کوتاه نتوانست کرد
۳
بعد عمری کز درش ناکام گشتم رفتنیبی مروت همتی همراه نتوانست کرد؟
۴
شد زخط سبز راز آن دهن پوشیده ترخضر ارشاد من گمراه نتوانست کرد
صفحهٔ ۱ از ۳