خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مهر خاموشی مرا گنجینه اسرار کرددامنم را چون صدف پر گوهر شهوار کرد
۲
از زبان پیوسته خاری بود در پیراهنمبی زبانی دامنم را پرگل بی خار کرد
۳
نیستی بر خاطر آزاده من بار بودزندگی را عشق او بر گردن من بار کرد
۴
می تواند جذبه مجنون صحرا گرد منکعبه را چون محمل لیلی سبکرفتار کرد
صفحهٔ ۱ از ۳