خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کردسنگلاخ دهر را بر خویشتن هموار کرد
۲
خیره چشمان را اگر محجوب سازد دور نیستروی شرم آلود او آیینه را ستار کرد
۳
از تراشیدن غبار لشکر خط شد بلندآب تیغ این سبزه خوابیده را بیدار کرد
۴
لشکر سنگین غفلت بیجگر افتاده استمشت آبی می تواند خفته را بیدار کرد
صفحهٔ ۱ از ۴