خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کعبه را دریافت هر کس خاطری معمور کردشد سلیمان هر که دست خود حصار مور کرد
۲
پرتو خورشید تابان پرده دار انجم استخرده راز مرا روشندلی مستور کرد
۳
جذبه دار فنا مشکل پسند افتاده استورنه چندین سر صدای کاسه منصور کرد
۴
نفس دل را غوطه در زنگ قساوت می دهدچون گدایی کز طمع فرزند خود را کور کرد
صفحهٔ ۱ از ۳