خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خانه بر دوشی که سیر کوچه زنجیر کردکی به زنجیرش توان پا بسته تعمیر کرد؟
۲
نشأه می مرگ آب زندگانی دیده استدختر رزچون خضر صد نوجوان را پیر کرد
۳
شعله گستاخ طرف دامن قاتل مباد!خون گرم ما که آتشکاری شمشیر کرد
۴
پیش ازین از تنگ صنعت عشق فارغبال بودکوهکن در عاشقی این آب را در شیر کرد!
صفحهٔ ۱ از ۲