خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که در گلشن چو شبنم چشم عبرت باز کردبی توقف از جهان رنگ و بو پرواز کرد
۲
داشت بیدردی به زندان تن آسانی مرازخم تیغ او در رحمت به رویم باز کرد
۳
گر سبک سازی چو عیسی از علایق خویش رامی توان با بیضه زین بستانسرا پرواز کرد
۴
کرد حلاجی کمان دار عبرت پنبه اشهر تنک ظرفی که چون منصور کشف راز کرد
صفحهٔ ۱ از ۳