خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه ماه مصر را دامن زلیخا چاک کردگرد تهمت چاک پیراهن زرویش پاک کرد
۲
شد ز آب تیغ گرد خط از آن عارض بلندچون توان آیینه را با دامن تر پاک کرد؟
۳
دیده بد دور باد از روی آتشناک اوکز خس و خار تمنا سینه ام را پاک کرد
۴
آه کز گردنکشی چون تیغ زهرآلود، سروطوق را بر قمری من حلقه فتراک کرد
صفحهٔ ۱ از ۴