خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرددیده آیینه را جوهر پر از خاشاک کرد
۲
سرنوشت جوهر از آیینه خواندن مشکل استآن خط نازک رقم را چون توان ادراک کرد؟
۳
سر برآورد از زمین در عهد ما بی حاصلانتخم قارونی که موسی پیش ازین در خاک کرد
۴
ابر رحمت در دهانش گوهر شهوار ریختچون صدف هر کس درین دریا دهن را پاک کرد
صفحهٔ ۱ از ۲