خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا عبیر افشانی زلف ترا نظاره کردنکهت پیراهن یوسف گریبان پاره کرد
۲
نو نیاز عشق چون فرهاد و مجنون نیستیمطفل ما مشق جنون بر تخته گهواره کرد
۳
زخم من چون ماه نو تا گوشه ابرو نمودتیغ چون دیوانگان زنجیر جوهر پاره کرد
۴
همچو شبنم غوطه در سرچشمه خورشید زددر عرق هر کس گل روی ترا نظاره کرد
صفحهٔ ۱ از ۲