خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاد باد آن بی حقیقت را که یاد ما نکردبر فلک شد دود آه ما و سر بالا نکرد
۲
بوسه ها پیچید در مکتوب بهر دیگرانوز تریها نامه خشکی به ما انشا نکرد
۳
گرچه آمد نخلش از دست دعای ما به باردر برومندی به برگ سبز یاد ما نکرد
۴
گرچه گردیدیم خاک راهش از روی نیاززیر پای خود نگاه از ناز و استغنا نکرد
صفحهٔ ۱ از ۱