خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آوردریگ را چون سبحه، ذکر او به گفتار آورد
۲
جنبش ما ناتوانان است از اقبال عشقذره را خورشید تابان بر سر کار آورد
۳
پرده پوشی می کند دریای جوشان را به کفآن که می خواهد مرا دربند دستار آورد
۴
از دل بی حاصلم هر جا حدیثی بگذردبید مجنون سر به پیش انداختن بار آورد
صفحهٔ ۱ از ۳