خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مستمع صاحب سخن را بر سر کار آوردغنچه خاموش بلبل را به گفتار آورد
۲
از حجاب حسن شرم آلوده لیلی هنوزبید مجنون سر به زیر انداختن بار آورد
۳
عشق دل را از تمنا پاک نتوانست کرداین کباب خام آتش را به زنهار آورد
۴
لذت دیدار می بخشد نقاب روی یارپشت این آیینه طوطی را به گفتار آورد
صفحهٔ ۱ از ۳