خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آوردناخدا را شور دریا بر سر شور آورد
۲
چین زلف مشک بیزی کو، که از تحریک اوزخم کافر نعمتم ایمان به ناسور آورد
۳
بی ادب پروانه ای دارم که جذب همتشموکشان صد شعله را از خلوت طور آورد
۴
در خم دام فراموشی به خود درمانده ایمدانه ای از بهر مرغ ما مگر مور آورد
صفحهٔ ۱ از ۲