خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورداز شکرخند سلیمان روزی مور آورد
۲
حاصل روی زمین بردار از یک کف زمینهر سحرخیزی که بر دست دعا زور آورد
۳
روز محشر چشمه کوثر به فریادش رسدهر که وقت صبح جامی پیش مخمور آورد
۴
گر نیندازم به پای عشق سر از بخل نیستچون کسی جام سفالین پیش فغفور آورد؟
صفحهٔ ۱ از ۳