خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آوردغیرت ما زور بر کسب هنر می‌آورد
۲
یک دل آگاه گمراهان عالم را بس استکاروانی را به منزل راهبر می‌آورد
۳
لطف عام او عجب دارم نصیب من شودبا چنین بختی که از دریا خبر می‌آورد
۴
شد برومند از سر منصور چوب خشک داردر چه موسم نخل ما یارب ثمر می‌آورد؟
صفحهٔ ۱ از ۲