خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آوردغیرت ما زور بر کسب هنر می‌آورد
۲
گر گهر در آتش افتد، به که از قیمت فتدیوسف ما در چه کنعان به سر می‌آورد
۳
دست کوته دار از طول امل کاین شاخسارچون به بار آید پشیمانی ثمر می‌آورد
۴
هرکه را چون رشته دور چرخ پیچ و تاب دادسر ز جیب گوهر سیراب برمی‌آورد
صفحهٔ ۱ از ۳