خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زددر حریم مهر تابان تکیه بر اورنگ زد
۲
چون می انگور، صاف بیخودی غماز نیستمی توان میخانه ها زین باده بیرنگ زد
۳
درد پنهان را زبان عرض مطلب کوته استبوی می از شیشه نتواند برون چون رنگ زد
۴
خال لیلی جامه در نیل مصیبت می زندتا کدامین سنگدل یارب به مجنون سنگ زد
صفحهٔ ۱ از ۲