خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از حریص افزون به قانع فیض احسان می‌رسدروزی مور از شکرخند سلیمان می‌رسد
۲
حاصل عالم بود از قانعان، کز کشتزارهرچه از موران زیاد آید به دهقان می‌رسد
۳
بید می‌گردد پس از خشکی برومند از نباتاز سر منصور دار آخر به سامان می‌رسد
۴
حلقه درگاه امیدست چشم انتظاربوی پیراهن به داد پیر کنعان می‌رسد
صفحهٔ ۱ از ۲