خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شدرفته رفته آخر حسنش به از آغاز شد
۲
حرفی از گیرایی مژگان او کردم رقمنامه بر بال کبوتر چنگل شهباز شد
۳
بلبل ما گر چنین گرم نواسنجی شودتخم گل خواهد سپند شعله آواز شد
۴
تا برآمد بر سپهر شاخ، گلچینش ربودشوخی گل چون شرر آخر به یک پرواز شد
صفحهٔ ۱ از ۲