خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شدچرخ گو ناسازشو چون صحبت ما ساز شد
۲
از تماشای رخت اشکم سبک پرواز شدآفت چشم است چون آیینه خوش پرداز شد
۳
دیده هر کس به کبک خوشخرام او فتادسینه اش از زخم ناخن سینه شهباز شد
۴
بر نیاید پرده شرم و حیا با حسن شوخنغمه رسوای جهان از پرده های ساز شد
صفحهٔ ۱ از ۳